RwS

postać fikcyjna

Jesteście lub byliście kiedyś w depresji?
A może macie kogoś bliskiego, kto zachorował na depresję?
Jak można pomóc osobom pogrążonym w depresji?

Nie, chyba nigdy nie miałam depresji. Chyba, że takie kilkudniowe. Ale te też skutecznie przeszły.

Żaden z moich znajomych nie był (chyba) w depresji, tj. nie stwierdzono u niego tej choroby. Znam jednak ludzi, których życie nie jest takie, jakby sobie życzyli. Różnie sobie z tym radzą. Ile to razy tłumaczyłam ludziom pewne rzeczy, podczas gdy oni uparcie trzymali na swoim. A wyszło i tak na moje, znaleźli to, czego szukali. Podobno rozmowa ze mną im pomaga.

postać fikcyjna

W większej depresji chyba nigdy nie byłam. Chociaż...

Ale nie, mam nadzieje, że były to zwykłe dołki

Czasem naprawdę blisko mi do takiej depresji

niezauważalna

Nie miałam nigdy depresji, ale moja najbliższa przyjaciółka niestety na te choróbsko zachorowała

Czasem jest ciężko, bo muszę znosić jej nagłe stany euforii i załamania. Nigdy nie wiem, na jaki humor trafię. Ale obiecałam sobie, że nie pozostawię jej samej... będę razem z nią walczyć z tą chorobą!

niezauważalna

Uwaga, bo ranię

Nigdy nie byłam i nie jestem w depresji. Dla mnie człowiek w depresji to taki, który już wstać z łóżka nie może. Śmieszne jest to jak ludzie raz poczują się źle i mówią jaką to oni mają depresję.
Jak pomóc takiej osobie? W sumie to nie wiem, bo nie znam takowej. No ale myślę, że jakieś leczenie, czy psycholog, ruszanie się, możliwość wygadania się [jeśli są w stanie gadać]. No ale w sumie jak już na to zachorują, to chyba nic nie jest w stanie pomóc.

Ja byłam w depresji. Każdy dzień był cierpieniem. Chciałam nie obudzić się więcej, ale to byłoby zbyt proste. Bezsenność która towarzyszyła zamieniała dzień w noc a noc w dzień. I myślałam, że już nigdy nie będę się śmiać. Ciężko było mi znieść wizyty rodzinne, w których czułam się odrzutkiem, jak kartką falującą na wietrze, nieużyteczna, która jak spadanie- ktoś wrzuci ją do kosza. Długie lata brania proszków, wizyty u specjalistów, myśli ze już nigdy nie będę szczęśliwa, nie zasługuje na to. Urojenia, pretensje, awantury, dziwne zachowania, dni w których czułam się lepiej. To wszystko spotkało mnie kiedy byłam dorastającą nastolatką. Musiałam chodzić wcześniej spać , bo gdy "przechodziłam" czas działania proszków czekały mnie następne dni bezsenności. Imprezy - zero alkoholu, bo proszki. Obok rodziców, wciąż kłócących się i pytających mnie dlaczego choruje, skąd to mi się wzięło. Przeżyłam

... Wyprowadziłam się z domu, niestety wbrew rodzicom, znalazłam prace na początek aby przeżyć pierwszy miesiąc , a [potem już jakoś poszło. Skończyłam studia , teraz jestem na kolejnych na które poszłam dla przyjemność. Mam wiele pasji, maluje, uwielbiam muzykę , wycieczki, sport. A przede wszystkim KOCHAM ŻYCiE. Jestem szczęśliwą mężatką. Mam cudownego męża, którego mogłam sobie tylko wyśnić wcześniej. A więc jednak da się to przezwyciężyć. Zachwycam się każda chwila i niejednokrotnie mam łzy wzruszenia z radości którą czerpie z życia. 6 lat ciężkiej depresji poszło w zapomnienie. Ale to była ciężka praca nad sobą. Teraz cieszę się że byłam chora. Dzięki tej chorobie osiągnęłam duży sukces w życiu. Jestem uśmiechnięta osobą, która pracuje z pasją, nie zmusza się do niczego. Mam swoje zdanie i potrafię je śmiało powiedzieć. Nie osiągnęłabym tego gdyby nie depresja. Tak, że osoba które cierpią na tą chorobę chcę powiedzieć DA SIĘ ŚmiAĆ i cieszyć się Życiem. Pamiętajcie aby brać proszki regularnie. Poszukajcie sobie dobrego psychologa i zaufajcie ludziom. A tymczasem życze powodzenia. Z pozdrowieniami kochająca życie JOAnna

Czasem mam wrażenie, że depresja mnie nie opuszcza... Ale tak naprawdę częsciej się usmiecham niż smucę więc raczej depresji nie mam.

wydaje mi sie, ze mialem kilka razy depreche ;p ale teraz staram sie do tego nie dopuścić

Maruda

Depresja? O tak, chyba w nią popadłem już dawno i tak mi już zostało do dzisiaj.

dopada czasami, dopada...ale nie wydaje mi się ono póki co groźnym zjawiskiem...mam nadzieję, że nigdy nie będzie...