RwS

Jeśli mówimy o tym czy wypada czy nie, to każdy uważa inaczej, według mnie oddanie osoby do takiego domu opieki jest dobrym wyborem tylko wtedy kiedy nie możemy zapewnić bliskiej osobie odpowiednich warunków do życia, oraz bezpieczeństwa, jak i również powinniśmy odwiedzać tę osobę w tymże domu opieki.

Cytat:

Jak można oddać schorowanego człowieka do takiego schroniska, gdzie nie ma często podstawowej opieki? Czy ludzie aż tak są bezduszni, a może wygodni?

Jak to nie mają podstawowej opieki?
Już bez przesady, ale w DPS'ach spokojnie zaspokaja się podstawowe potrzeby.
Jest masę opiekunów, salowych, terapeutów itp.
DPS'-y są kontrolowane nie tylko przez ludzi z urzędów, ale i sami sprawni podopieczni mogą zgłaszać wszelkie skargi i zażalenia jak i ich rodziny.

Dopóki nie odbyłam praktyki w takim domu opieki to sobie też trochę może gorzej wyobrażałam warunki i zostałam mile zaskoczona.
Byłam w domu opieki chyba największym w moim mieście i naprawdę bardzo dobre warunki tam panują. Rozmawiałam i opiekowałam się różnymi osobami. Są tam prowadzone niesamowite zajęcia z dziedziny aktywacji tudzież chociażby art terapia czy muzykoterapia.
Widok dziadków i babci w kręgu śpiewających stare przeboje po prostu bezcenny.

A dlaczego ludzie trafią do DPS'ów?
Są różne powody bardzo często takie osoby nie mają rodzin, rodziny nie mają gdzie/jak zaopiekować się taką osobą no i również owszem czasami i wygoda się kłania.

Szczerze mówią niedawno moja babcia, która mieszkała na wsi pod Toruniem trafiła do domu opieki. Moja babcia choruje na Alzheimera a jej historia w skrócie wygląda tak:

Dziadek żyje, ale nie dał rady pilnować sam babci w domu bo to wieś, babcia wychodziła i uciekła. Poza tym jak mieszkała z nim to po prostu nie był w stanie o nią dbać. Babcia ogólnie ma 6 dzieci z czego 4 mieszkała w jej okolicach, my na Podlasiu no i jeden Wujek na Śląsku.

Babcia dostaje prawie tysiąc złotych emerytury więc ciocia (jej córka) mieszkająca na wsi obok przygarnęła ją i stwierdziła, że będzie się nią opiekować. Ciocia nie pracuję sama ma 5 dzieci z czego tylko 4 z nią mieszka + mąż i teściowa, ale mają duży dom. (Jedna córka jest chora aczkolwiek normalnie się porusza i wykonuje wszelkie czynności choć ciężko stwierdzić w jakim wieku jest jej mózg)
Ciocia więc opiekowała się babcią przez nie wiem ile lat aczkolwiek chyba ok 4 może mniej, ciężko mi w sumie stwierdzić i zaczęła narzekać.
Ogólnie to druga ciocia, która mieszka kilkanaście km od niej w mieście mająca 7 dzieci co raz to przyjeżdżała z mężem by jej pomagać, dowożąc to co potrzeba babci. Oczywiście wszystko wskazywało na to, że babcia jest niedożywiona, brudna itp, ale cóż emeryturka została zgarniana.

Ciocia dojeżdżająca bardzo chciała, ale nie miała możliwości wzięcia babci do miasta ( w bloku) z tego względu, że 7 dzieci uczących się bądź pracujących i nie zawsze ktoś jest w domu poza tym, brak miejsca w tym domu.

Pozostali dwaj wujkowie mieszkają gdzieś pod miastem mają własne domy bliźniaki. Jeden wujek żyje żoną i dorosłym synem, który cały świat ma gdzieś i swoją rodzinę a drugi z żona i dwójką dzieci, jedno jest małe - więc z jakiej racji żona ma zamiast własnym dzieckiem opiekować się babcią męża.. ?

Wyszło tak, że babcia musiała trafić do domu opieki na szczęście blisko cioci, która ma 7 dzieci, która sama załatwiała wszystko bo reszta miała to gdzieś. Codziennie praktycznie ktoś u babci jest.

A my ? Mieszkamy ponad 4 godziny od babci, żyjemy w 3 + pies, mamy dwa pokoje, małe mieszkanie, rodzice pracują, ja się uczę i pracować też pewnie będę i co mamy wziąć babcię, położyć ją na korytarzu i zostawić samą w domu aż odkręci gaz w kuchence, oddać psa do schroniska i pochować babcię, która wysadziłaby się albo zrobiła sobie inną krzywdę a samemu zamieszkać pod mostem?

Najlepiej się najpierw zastanowić dlaczego dzieje się tak a nie inaczej zanim zacznę się osądzać ludzi.

Żyję nadzieją, że babcią się dobrze opiekują, sama chce zostać opiekunem i zamierzam też się dobrze opiekować innymi.

Wamp., Twój post przedstawia całkiem inną perspektywę. I bardzo wiele w tym racji. Bowiem nie zawsze jest ktoś, kto może się zająć starszą osobą, zapewnić jej opiekę 24/h.

Nie miałbym oporów przed oddaniem np schorowanych, starszych rodziców do domu opieki, oczywiście sprawdzonego i takiego co do którego miałbym gwarancje że będzie wszystko jest.
Oczywiście wiem że wyjdę na egoistę i okropnego człowieka ale cóż, taki jestem.

Nie chciałbym w wieku 30-40 lat poświęcać 80% życia na opiekę na rodzicami. Sam zapewne będą miał swoją rodzinę, pracę i swoje sprawy. Mogę 3-4 razy w tygodniu podjechać do takiego domu opieki, zobaczyć jak z rodzicami itd. Ale nie widzę siebie w roli opiekunki która codziennie rano przywozi śniadanko, potem jedzie do pracy, potem wraca zrobić rodzicom obiadek, posprzątać, zostawić kolacje i koło 22 wraca do siebie do domu nie mając czasu na nic. W domu opieki niczego by im nie brakowało a dodatkowo mieliby jakieś towarzystwo w postaci innych podopiecznych co też jest wg mnie dość ważne.

Oczywiście mówię o sytuacji kiedy rodzice są schorowani i nie mogą się sami sobą w większym stopniu zająć. Bo jeśli byliby sprawi i z większością spraw by sobie radzili to nie ma problemu, niech sobie mieszkają w domu.

Maruda

Ale to wszystko jeszcze zależy przecież do jakiego domu opieki się trafi. Bo są takie gdzie się ludźmi faktycznie dobrze opiekują i niczego im nie brakuje a są też takie gdzie jest ładnie pięknie ale tylko wtedy jak jest jakaś kontrola. I to w zasadzie w tym rola rodziny by zbadać teren dokładnie jak się da: obejrzeć placówkę, jak można to pogadać nawet z którymś z "domowników" ażeby odpowiedni dom opieki wybrać. Bo wydaje mi się, że przy dokładniejszym obadaniu placówki to możemy sobie wyrobić to subiektywne zdanie czy będzie to miejsce odpowiednie czy też nie.