RwS

Wyobrażacie sobie, jak czuje się osoba tam oddana? Jak można oddać schorowanego człowieka do takiego schroniska, gdzie nie ma często podstawowej opieki? Czy ludzie aż tak są bezduszni, a może wygodni?

Maruda

To bardziej z wygody niż z bezduszności chociaż jedno z drugim współgra. Ja tego nie rozumiem, oddać członka rodziny do domu opieki. Ludzie to robią, bo im się po prostu nie chce opiekować chorym.

Ganić takie postępowanie jest naprawdę prosto.
Faktycznie, nie zasługuje ono na pochwałę. Nasi rodzice opiekowali się nami gdy byliśmy mali, starali się zapewnić nam wszystko co najlepsze, byli z nami, gdy chorowaliśmy. Niejako naszym obowiązkiem jest odwdzięczenie się za to.

Nie pochwalam więc takiego zachowania, ale też nie ganię. Nie wiadomo, co wydarzy się w życiu. Nie jestem wstanie stwierdzić, czy sama nie będę musiała kiedyś skorzystać z takiej możliwości.

To ma też swoje dobre strony, wiele rodzin jest takich, że po prostu nie mogły by sprawować opieki nad chorą starszą osobą, a to przez mały dom, przez brak pieniędzy i całodobowej opieki.

Jeśli jednak ktoś oddaje taką osobę, bo "tak wygodniej", to jest dla mnie brak szacunku, i miłości do drugiej osoby, która nas wychowała. Tak jak ona opiekowała się nami, tak my powinniśmy opiekować się nimi jeśli mamy ku temu predyspozycje.

postać fikcyjna

Każdy ma inną sytuację. Nie każdy może zrezygnować z pracy, żeby zaopiekować się ciężko chorą, albo starszą osobą. Da jej wsparcie duchowe, ale przecież byt materialny też musi jej zapewnić.
Faktycznie u nas w Polsce sprawa z domami opieki wygląda baaaardzo nieciekawie i sama pewnie dołożyłabym wszelkich starań, żeby nikt z moich bliskich się tam nie znalazł.
Nie potrafiłabym spać spokojnie wiedząc, że a osoba może być tam nieszczęśliwa, a gdzie jej będzie lepiej, jak wśród bliskich?:)

Domy opieki w PL? Stanowczo jestem na nie! Ostatnio byłam w domu opieki ale w Norwegii. Ci ludzie naprawdę tam są szczęśliwi! Widziałam jak wygląda opieka nad nimi, codziennie jeżdżą na rehabilitacje, a ci co zostają to idą sobie na zakupy do centrum z opiekunem, nie siedzą zamknięci w pokoju. W wakacje lecą sobie do Hiszpanii na wakacje, nie ważne ze polowa z nich pewnie nawet nie wie gdzie jest

Do takiego domu z przyjemnością oddałabym moją babcie, teraz jej jedynym zajęciem jest spanie

Czasami to jest dobre, bo jak np. w moim przypadku (NP>) mamy prababcię, która chciała całą naszą rodzinę do sądu posłać, ze się nad nią znęcamy i do leków jej czegoś dosypujemy...

Ale nie oddamy jej do domu opieki

Dla mnie to nie zbyt dobry pomysł. Nie chciałabym być w takim domu opieki... I nie oddam tam moich bliskich, nigdy! To nie dobre... Oni dla nas tyle zrobili... A my ich mamy zostawić?

straszne rzeczy dzieją sie w niektórych domach opieki.. az strach pomyśleć, że nasi bliscy mogli by tam trafić.. ale tez można ich zrozumieć.. jesli ludzie maja duzo dzieci na swojej glowie, do tego ledwo wiążą koniec z koncem..

Pracowałam w takim Domu Opieki, i wiecie, nie wszyscy są tam żli że dzieci ich oddały, są sytuacje że dziecko nie moze zapewnic takiemu rodzicowi opieki poniewaz on leży jest chory, sparaliżowany,sa różni ludzie i dzieci tak to jest już..

szczyga, wie o czym pisze.

Nie mierzmy wszystkich jedną miarą. Nie każdy oddający dam bliską osobę jest leniwy czy zły, może czasem nie być w stanie zapewnić jej odpowiedniej opieki. W życiu bywa różnie.

no lepsze to niz sytuacja gdzie matka miala by glodowac

Nie zawsze tak jest, że dla wygody się oddaje osobę.
Po prostu czasami rodzina nie ma możliwości zapewnić dobrych warunków dla osoby ciężko chorej. Czasami będzie dla niej dobry ten pobyt z całodobową opieką ( mówię o normalnych ośrodkach )

moj ojciec pracowal w takim domu opieki. ja nie widze w tym nic zlego. jezeli nie dam rady opiekowac sie rodzicem w podeszlym wieku czy to ze wzgledu na prace czy inne powody to wole zeby mialo taka opieke niz zadna.

Moja mama od jakiegoś czasu (tzn kilka lat będzie) powtarza, że jeśli na starość coś jej się stanie nie mamy (ani ja ani siostra) brać jej w opiekę do siebie, tylko właśnie oddać do takiego domu.
Nie dopuszcałam nawet takiej opcji, zawsze twierdziłam, że muszę coś takiego zrobić, bo przecież to moja mama jest.

teraz wytłumaczyła mi wszystko, i wiem, że jednak lepiej byłoby tak postąpić.

Może to egoistyczne ale ona miała 4 lata mamę( a moją babcię) w takim stanie. Rezygnacja z pracy, życia osobistego, pełna czujność 24h. Jest co robić przy tym.
Dlatego tak się upiera przy zostaniu w domu. Już wiem jak będę miała postąpić w takim wypadku. Siostra też. Nie będzie mial nikt do nikogo pretensji. A odwiedzać rodziców można nawet codziennie.
Tego się trzymam.
Nie wiem tylko jak to wyjdzie w praktyce.