RwS | Forum ogólnotematyczne :: Prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie?

Słynne jest powiedzenie: "Prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie."
Jakie jest Wasze podejście do tego?

Skłonna jestem się zgodzić. Ten, kto pomaga nam w trudnej sytuacji jest naszym przyjacielem, albo próbuje nim zostać. Nie liczy na nic, nie jest interesowny.
Ale myślę, że przyjaciół można poznać nie tylko w takiej "biedzie". Dopiero w trudnej sytuacji okaże się, czy przejdą próbę.

Nie sztuka mieć 'przyjaciół' gdy jest się bogatym i zdrowym, mądrym i ładnym. Co innego gdy kłopoty spadają na nas jeden za drugim - kto wytrwa z nami w trudnym momencie jest naszym sprzymierzeńcem.

Glory ManU!!!

Myślę że to bardzo podchodzi pod prawdę więc częściowo się zgodzę, ale muszę też powiedzieć że wielu to z dzieciństwa.

postać fikcyjna

nowożonka

Zgadzam się z tym. To szczera prawda.
Łatwo jest nam się z kimś śmiać i miło spędzać czas... trudniej być przy kimś trwać, kto jest w niehumorze, siedzi smutny i płacze.
W takich sytuacjach pokazujemy jacy jesteśmy naprawdę. Czy rzeczywiście zależy nam na drugiej osobie i czy jesteśmy skłonni poświęcić wiele cennego czasu na to, żeby płakać wspólnie z drugą osobą.

Maruda

Tak, zgadzam się prawdziwego przyjaciela pozna się dopiero jak się jest w biedzie (czyt. dołku jakimś psychicznym, fizycznym itp.). Ja miałem to szczęście, że trafiłem na takiego kogoś. W tym miejscu najszczersze podziękowania ode mnie dla tej osoby za te wszystkie rozmowy w gorszych i lepszych chwilach

Gdzieś czytałam, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w szczęściu, bo tylko nieliczni potrafią znieść nasze sukcesy. ;>

Ja na własnej skórze przekonałem się, że prawdziwych przyjaciół można poznać w biedzie, w ucisku właśnie. Wtedy, gdy nie mogą na Ciebie liczyć, co więcej, gdy wiedzą że przyjaźń z Tobą nie daje im, i być może już nigdy nie da, żadnych wymiernych zysków. Wtedy dzieje się rzecz absurdalna z punktu widzenia zmodernizowanego człowieka - kapitalisty, a wręcz powszechna z punktu widzenia człowieczeństwa - czyli czegoś, co nowa ekonomia Forda i Edisona zdaje się wciąż nie dostrzegać, traktując to uczucie bardzo pobocznie.

Co do przyjaciół prawdziwych w szczęściu i niemożność zniesienia sukcesów - głęboka przesada.
Sukcesy musiały by być tutaj rzeczywiście porażające ORAZ w pewien sposób godzić w pole rywalizacji innego człowieka - taki człowiek czuje się zagrożony, co czasem przejawia się atakiem czy nienawiścią. Lecz zazwyczaj są to ludzie miałkiego kalibru, szukający problemów wszędzie poza własnym życiem (świetnie jako komentarz może tu posłużyć odcinek "Marik1234" Kapitana Bomby).
Zazwyczaj sukcesy przyciągają właśnie "przyjaciół" - zwolenników, zapalonych czyjąś ideą często z powodu braku własnej inicjatywy. Przyklejają się do tego lidera, licząc gorąco na wsparcie, przywództwo i ochronę owego lidera, w zamian za ich poparcie. Nie należy mylić tego z przyjaźnią, czyli takim czymś, co sięga znacznie wyżej tego typu rozumowań.

Tak, to prawda. Kiedy jest dobrze wydaje się nam, że wokoło tylu przyjaciół. Ale czy na pewno? Tak na prawdę dopiero w trudnych chwilach, podczas naszych porażek przekonujemy się, kto tak na prawdę zasługuje na miano przyjaciela, kto jest z nami mimo wszystko, kto użyczy swojego ramienia, kto otrze łzy, kto będzie milczał z nami, ale po prostu będzie.

Oczywiście, że tylko w biedzie i problemach można poznać przyjaciela.
Usłyszałam to od kogoś już i bardzo miło słyszeć coś takiego.
A i ja wiem na kogo mogę liczyć kiedy jest bardzo bardzo źle.
Wcześniej myślałam właśnie, że otaczam się grupą zaufanych osób, które zawsze mnie rozumieją itp. Dzisiaj mam zaledwie trzy z którymi mogę podzielić wszystko.
Z resztą mogę spotkać się przy kawie / piwie tak żeby oderwać się czasem od rutyny.
Ale i to wiedząc, że ktoś miał cię wcześniej w nosie nie sprawia przyjemności.

Cytat:

Samolubny gen jest odpowiedzią. żaden Ford czy Edison, żadna modernizacja. Jesteśmy niewolnikami ewolucji. Przyjaźnimy się, bo tylko tak można przetrwać - głębsze filozofie są próbą dostosowania świata do nas, a nie odwrotnie. próbą okłamania siebie, że tak właśnie się dzieje.

temat jednak nie jest tak do końca jednoznaczny. trzeba wziac pod uwage chec umyslu ludzkiego do autodestrukcji (majaca swoj typowy, powszechny wyraz wraz ze starzeniem czlowieka - chec odejscia, pogodzenie ze smiercia, itd. a takze stany depresyjne, melancholijne, euforyczne i autodestrukcyjne). fakt ze uformowala nas i inne istoty droga ewolucji i przetrwania, nie oznacza ze jest to jedyny pierwiastek kreacji. dobrym obrazem jest tu schizofrenia czy eksperymenty narkotyczne.
albo tez przypadki oddania zycia za druga osobe. pojmujecie?
ktos powie - przetrwanie gatunku. zgoda, ale przeciez tracisz wlasne zycie, a nie wiesz czy gatunek przez to przetrwa. fakt oddania zycia dowodzi ze istota ludzka nie jest indywidualna, nie jest oderwana i zamknieta tylko w sobie, a ze musimy byc w jakims sensie jednym organizmem, nie tylko potrzebujacym sie wzajemnie, ale wrecz nieodzownie , nierozdzielnie ze soba powiazanym.

zakodowany? nawet jesli, to ten kod jest tak skomplikowany, ze przechodzi ludzkie pojmowanie.
to tylko iluzja ze wiemy, ze jestesmy tak motywowani genetycznie do roznych czynnosci. a wiesz skad ta iluzja?
bo nasz umysl juz zaczyna myslec "czemu istniejemy? czy nie mozemy sie wyrwac?"
widzisz? te mysli juz sa dosc "dziwne" z racjonalnego punktu widzenia, skoro tylko przetrwanie sie liczy, dlaczego nasza "swiadomosc" i cel zycia jest tematem tak gorliwych dyskusji.
a co do autodestrukcji, polecam Kepinskiego i innych psychiatrow poczytac, ich publikacje. faktycznie w ludzkim umysle znajduja sie mechanizmy ktore sa jakby... wylaczajace nas? wszak pochodzimy z materii nieozywionej i do niej dazymy jako jednostka.
nie wiem , temat jest skomplikowany. ale co do ksiazek Freuda i innych uczonych w tej dziedzinie odsylam, moglibysmy kontynuowac ten watek bardziej precyzyjnie, bo moim zdaniem jest to warte dyskusji.
marzenia senne, wspomnienia, istnienie swiadomosci, itd itd. fakt istnienia w ogole, roznych bytow, roznych lecz polaczonych, niezbadana tajemnica czasu i przestrzeni w ktorej wspolistniejemy jako jeden system. ze bez roznicy na poglady, czas, wiek, religie, znajdujemy sie jednak GDZIES w JEDNYM (prawdopodobnie) swiecie, a przynajmniej umiemy sie w niej wzajemnie odnajdywac ;p
nawet sam fakt, ze mimo ze warunkuje nas tak silnie przetrwanie, a mimo to "ja" wraz z moim cialem, "dusza/dupa", moim ego, z calym bagazem doswiadczen musze "zginac". i ze caly swiat sie zmienia w nie do konca poznanych wzorcach, a na koniec i on sam, jak zapewniają wielkie mózgi, też odejdzie, zmieni się w coś co nie mieści się w żadnym ludzkim pojmowaniu.